Hallo, coaches, waarom vinden jullie me zielig?

Ik bekijk een website van een coach. Ze geeft sessies en een cursus.
Ik zie sierlijke letters, roze wolken en een lachende vrouw in de natuur.

“Het is om jezelf te ontdekken,” lees ik.

• Hoe zou het zijn om het leven volledig toe te laten?
• Om in je kracht te staan?
• Om te stralen?
• Onbevangen het leven tegemoet te treden?
• Eindelijk toe te komen aan jezelf?
• Jij bent het waard, besef je dit wel?

Brrr.
Ik word er opstandig van.
Want… hoezo ben ik zielig?

Waarom schrijven zóveel coaches dit soort dingen? In hun posts, op hun website, in folders?

Het is niet aantrekkelijk, echt niet.
Weet je waarom niet?

Omdat het klinkt alsof het bedoeld is voor mensen die hopeloos vastzitten. En die zichzelf niet zo leuk vinden.

Zo zie ik mezelf niet. Zo zien de meeste mensen zichzelf niet.
En jullie maar denken: Waarom reageert er niemand op mijn post?

Dus, lieve coaches en trainers:
Niet doen, hoor.

Deze teksten zijn vaak vaag, algemeen en – hoe goed bedoeld ook – gewoon niet uitnodigend.

Wat dan wél?

• Je verplaatsen in je lezer, hoe praat hij of zij over zichzelf?
• Je afvragen: zou ik hier zélf op reageren?

Waarschijnlijk niet.

Eens?